Steeds opnieuw volgen we cursussen om nieuwe kennis en vaardigheden op te doen. Hoe kunnen we met nieuwe situaties omgaan? We leren hoe dat mogelijk is en we leren dat aan te pakken. We stellen een diagnose en zetten een oplossing in gang. Echter... steeds opnieuw wordt duidelijk dat we moeite hebben om wat we leren te doen, werkelijk te doen. Er zijn mechanismen die ons tegenhouden.

We kunnen er anders tegenaan leren kijken. Als we nu eens de dagelijkse werkelijkheid als maat nemen. We laten onze 'ideale plaatjes', hoe het kan en hoe het hoort, even los en richten ons op de 'werkelijkheid'. Hoe gaat het en hoe is het? Zó gaat het en zó is het en niet anders....

In samenwerking gebeurt van alles wat we niet willen en anders gepland hebben. We hebben er mooie afspraken over gemaakt met elkaar, maar toch... het verloopt anders.
We zien het en kijken er naar. We denken er van alles over en voelen er allerlei emoties over... 
En... we houden, bijna altijd, onze mond. Hoe kan dat en wat zijn de gevolgen?
Als we onze mond houden belasten we onszelf, benauwen we onszelf, met allerlei ingehouden gedachten en gevoelens. Het houdt ons en onze ontwikkeling tegen. We houden onze energie, onze kracht, in...  Het is geen bewuste actie, het is een gewoonte.

Keer op keer kom ik dit tegen in mijn werk als trainer/coach van IVT.  Mensen die zichzelf inhouden...
Mensen die hun kracht niet weten in te zetten, waardoor hun energie wegloopt. Zo is er veel ongebruikte energie. Bijna: verspilde energie.
We zijn nauwelijks in staat om wat we zien en ervaren, in de werkelijkheid, op een open manier, zonder oordeel, te benoemen.

Als we het wel benoemen zit er snel een oordeel op. De oorzaak is: We hebben al zoveel ingehouden, het is zo gewoon voor ons, er zit een forse 'lading' op. Als we de moed hebben om ons wel te uiten, komt de lading, meestal ook mee. Als dan de actie-reactie cyclus is gestart, stoppen we toch maar weer.
Zo blijft veel energie en kracht van ons onbenut.

Ik ervaar in mijn werk dat het mogelijk is om mensen wel met elkaar te laten praten. Meestal begint het met het uiten van wat ze in het werk bijzonder vinden van elkaar en wat er goed gaat. Dit kan een wonderlijke sfeer met elkaar geven. Ineens complimenten horen van een collega waarmee je al een tijd lang werkt zonder dat dit ooit aan elkaar gezegd wordt, is een ongewone gewaarwording. Je wordt er verlegen van of emotioneel. Soms wuif je het alsnog weg met de woorden: "Nou, dat is toch niet zo bijzonder", of "Ik word er toch voor betaald". Maar als je even over de schroom heen bent, vind je het prettig en fijn. Ontvangen van complimenten blijkt in de praktijk niet onze sterkste kant te zijn. We denken eerder aan zaken die niet goed gaan. Dat uiten we soms nog wel.

In onze trainingen staat het in contact komen met je kracht en kwaliteiten centraal, omdat dit energie geeft en tot acties leidt. Eigenlijk streven we allemaal naar acties die werken en energie geven. Zoals een groep medewerkers die betrokken zijn, hard werken, zich met hart en ziel inzetten en er achter komen dat ze met elkaar altijd zorgen dat het werk geklaard wordt.
In een periode waarbij mensen uitvallen door ziekte gaan ze door alsof er geen mensen zijn uitgevallen. Het werk moet immers gedaan worden. Ze vinden dit zo gewoon, dat ze alleen nog maar werken en nauwelijks tijd aan zichzelf en elkaar besteden. Totdat iemand een keer uit zijn slof schiet. Dan schrikken ze ineens op. Help, wat gebeurt er nu.....!!

Als we dan de situatie evalueren blijkt dat hun kracht veranderd is in een valkuil. Ze kunnen niet stoppen en om hulp vragen. Als ze dit herkennen, nemen ze zich voor om het anders te gaan doen. Dit lukt een tijdje. Tot ze weer in dezelfde valkuil vallen. En dit is de realiteit. Of we het nu willen of niet.

Hoe kun je dit veranderen? Door er van tijd tot tijd over te praten met elkaar. Door het gewoon te vinden dat het zo gaat en elkaar er van tijd tot tijd op aan te spreken. Hierdoor ontstaat bewustzijn en herkenning. Als je dit regelmatig doet, kan het langzaam zonder oordeel gebeuren en is er een kans dat het beter wordt. Zonder oordeel ontstaat er een open sfeer en een mogelijkheid om het stapsgewijs aan te pakken.

Het werkt!
Het blijkt in de praktijk.

Gerda de Leeuw